ชีวิตนี้ไม่มี math model

ดูจะเป็นวิชาการไปสักหน่อย คงต้องอธิบายคำว่า math model หรือแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ คืออะไร สำหรับผู้ไม่มีพื้นทางวิชาการ

math model เป็นการประยุกต์ใช้สูตรทางคณิตศาสตร์ ในการสร้างแบบจำลองอะไรต่าง ๆ มากมาย จนมีการพูดกันว่าอะไร ๆ ก็ใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ได้ แม้แต่การจำลองรูปแบบของจักรวาล มีหลายคนเรียนจบปริญญาโท ปริญญาเอกโดยวิธีการที่ใช้ math model แต่อย่าพูดมากไปก็จะขายหน้าตัวเองเพราะผู้เขียนไม่ได้จบปริญญาโดยวิธีการใช้ math model แต่ก็พอรู้อะไร ๆ อยู่บ้างเหมือนกัน ในที่นี้ขอหมายถึงวิธี math model คือวิธีที่มีรูปแบบ กฎเกณฑ์มาประกอบนั่นเอง

หลังจากที่ออกจากระบบราชการโดยวิธีการที่ไม่ใช่ early retire หรือ retire ที่ต้องรอไปปีหน้า หรืออาจจะเรียกว่าเป็นการใช้ชีวิตภายใต้รูปแบบของ math model แต่เป็นการ resign ที่ไม่ได้ทั้งค่าจ้างออก (early retire) หรือ เงินเดือนอีก 1 ปีข้างหน้า (retire) แต่เป็นวิธีที่เราเลือกเอง โดยไม่ต้องคิดอะไรมาก เพื่อออกมาตามฝันที่อาจจะไม่มีอะเลย หรืออาจจะเต็มไปด้วยสาระก็ได้

หลังจากที่ออกมาได้เกือบ ๆ จะ 3 เดือน เป็นรูปแบบของการใช้ชีวิตแบบง่าย ๆ สบาย ๆ และรู้สึกว่าตัวเองมีความสุขพอสมควรตามอัตตภาพ ชีวิตจริง ๆ ก็แค่การกิน อยู่ หลับนอน และก็ทำงาน(ที่ไม่เป็นโทษ) เท่านั้นเอง

อาหารเป็นหนึ่งในโลก (พุทธพจน์) ถ้าไม่กินต้องตายแน่นอน ทำให้หลาย ๆ คนกินเยอะ ๆ เพื่อจะได้อยู่นาน ๆ แต่ความจริง ๆ มันกลับตรงกันข้าม คนกินน้อยหรือพอดีต่างหากจะสามารถอยู่ได้ยืนนานกว่า แต่ที่แย่กว่านั้นบางพวกกินแม้กระทั่งอิฐ หิน ดิน ปูน คนเหล่านี้มักจะได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ทรงเกียรติ แต่คงไม่ใช่บริบทของเรื่องที่จะเขียน เรื่องการกินนี้เป็นเรื่องใหญ่แต่ก็เป็นงานเล็ก ๆ ง่าย ๆ การกินที่ง่ายที่สุดเท่าไหร่ก็จะมีประโยชน์เท่านั้น ผักสด ผลไม้ ข้าวกล้องถั่วงา ก็ครบ 5 หมู่แล้ว

สำหรับการอยู่ จริง ๆ แล้ว สุดท้ายคนเราก็ต้องการบ้านขนาดไม่กินพื้นที่เท่าไหร่ แค่ยาวประมาณวา หนาก็ประมาณคืบ กว้างก็ประมาณศอกของใครของมัน แล้วคนที่มีบ้านเป็นร้อย ๆ ห้อง ผู้เขียนก็จินตนาการไม่ออกเหมือนกันว่าในคืนหนึ่งเขาจะกลิ้งไปให้ทั่วทุกห้องได้อย่างไร สำหรับเราที่อยู่ก็เป็นบ้านเก่า ๆ ปลูกมาหลายปี ต่อเติมโน่นบ้างนี่บ้างเท่าที่จำเป็น

ส่วนการหลับนอน โดยปกติเป็นคนนอนน้อยมาแต่ไหนแต่ไร ประมาณ 5 -6 ชั่วโมงต่อวัน รู้สึกว่าพอแล้ว ทำแบบนักสุขภาพเขาแนะนำเปี๊ยบเลย คือนอนแต่หัวค่ำไม่เกิน 4 ทุ่ม และตื่นแต่เช้า ตี 3 บ้าง ตี 4 บ้าง ถ้าตื่นตี 5 ถือว่าสายแล้วสำหรับเรา ถามว่าตื่นขึ้นมาแล้วทำอะไร โอ้ยกิจกรรมมันช่างเยอะแยะเหลือเกิน แค่ใช้เวลาเขียน blog ก็แทบจะไม่พอ

สุดท้ายคงต้องทำงาน และต้องเป็นงานที่ไม่มีโทษ งานกสิกรรมตามฝันที่ตั้งไว้ ก่อนหน้านั้นมีงานบางอย่างที่ไม่อยากทำแต่ต้องทำ แต่ตอนนี้จะทำในงานที่เห็นว่าเป็นประโยชน์และอยากจะทำ และที่สำคัญคือต้องไม่มีโทษด้วย ทำไปแล้วมันช่างสบายใจจริง ๆ

ก็คงต้องบอกว่าชีวิตจริง ๆ มันง่าย ๆ ดังที่ได้กล่าวมาข้างต้น ไอ้ที่ยาก ๆ กลัวกันนักกันหนาแบบ math model ไม่มีสำหรับเรา จึงขอประกาศให้โลกรู้ว่าชีวิตข้าฯ นี้ไม่มี math model (โว้ย)

About เพียรพอเพียง

เขียนอะไรที่อยากจะเขียน เป็นคนชอบเขียนหนังสือ เขียนอะไรไปตามเรื่อง แล้วแต่จะนึกคิดได้ เนื้อหาหลากหลายทั้งธรรมะ ตลกขบขัน ความคิดสร้างสรรค์ วิชาการ ไม่ใช่วิชาการ อาจจะมีบทหน้งละครบ้าง (แต่ยังไม่ทำ)
This entry was posted in Anything (สัมปะปิ-ไร้สาระ). Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s