ความสุขของคนยังไม่เกษียณ

ของที่ระลึกที่ได้รับจากงานมุทิตาจิตเนื่องในโอกาสการเกษียณอายุราชการ มีหลายอย่างที่ขาดไม่ได้คือรูปภาพหลายรูปภาพตั้งแต่รูปพระบรมฉายาลักษณ์เพื่อติดไว้ที่บ้านเพื่อเป็นศิริมงคล รูปภาพมหาวิทยาลัยที่เคยทำงานเพื่อให้ระลึกถึง และที่แน่ ๆ คือรูปตัวเองที่เพื่อนร่วมงานเห็นว่าเราชอบ(มีการถามหลังบ้านว่าตัวเองชอบรูปไหน) พอได้รับก็รู้ว่าอ้อรูปนี้เอง ความลับนี้ได้ถูกเปิดเผยในวันนี้เอง หลังบ้านก็เก็บความลับได้ดี

ฉันคือชาวนา
ภาพที่ใส่กรอบในงานมุทิตาจิต

นอกจากรูปภาพแล้วก็มีเสื้อ ส่วนใหญ่ก็เป็นเสื้อม่อฮ่อม เพราะน้อง ๆ เพื่อนร่วมงานเห็นว่าเราจะออกไปทำนา หรือเป็นชาวนานั่นเอง รวมทั้งมีผ้าขาวม้าด้วย รวมทั้งหนังสือธรรมะ หนังสือ “แสนสุข หลังเกษียณ (enjoy retirement)” จับขึ้นมาอ่านหมดแล้ว ซึ่งจะเล่าอะไรบ้างในหนังสือเล่มนี้ ถูกกับเราบ้างไม่ถูกบ้าง หรือเราได้ทำเป็นส่วนใหญ่ไปแล้ว แต่ที่แน่ ๆ เราไม่ได้เกษียณ แต่เราได้ลาออกจากราชการก่อนการเกษียณอายุราชการ 1 ปี ดังนั้นเราอาจจะไม่อยู่ในกลุ่มของคนเกษียณอายุราชการที่ในหนังสือหมายถึงก็ได้

ที่พูดเช่นนี้เพราะเรายังไม่ได้ตั้งใจที่จะไม่เกษียณ แต่ต้องออกไปทำตามความฝันของตัวเอง ซึ่งงานที่ทำอาจจะหนัง เหนื่อยยิ่งกว่าเก่า แถมมีรายได้น้อยลงมาก ๆ เสียด้วย งานนี้ไม่ได้เอารายได้เป็นตัวตั้ง จะทำอย่างที่อยากจะทำ ถ้ามีคนบอกให้ทำอาจจะไม่ทำ หรือถ้ามีใครบอกไม่ควรทำอาจจะทำก็ได้ ขอทำตามใจที่ไร้กรอบก็แล้วกัน ก็เพราะเราเป็นคนเช่นนี้

จริง ๆ แล้วไม่ใช่ว่าจะไม่ตั้งใจจะต้องเกษียณ เราจะเกษียณแน่นอนภายใต้บริบทของตัวเอง แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเวลานั้นจะมาถึงเมื่อไหร่ อาจจะเป็น 10 ปี 20 ปี ชาตินี้ทั้งชาติ หรือชาติหน้า(ถ้ามี) แต่ถ้ายังไม่พอก็ตั้งใจเอาไว้ชาติต่อไปก็แล้วกัน เอาเป็นว่าจะเกษียณแน่ถ้ากิเลสหมดหรือหมดความเห็นแก่ตัว เมื่อถึงวันนั้นจะเกษียณแน่นอน ตอนนี้ขอทำหน้าที่ลดกิเลสหรือความเห็นแก่ตัวไปก่อน 

ย้อนมาพูดถึงหนังสือความสุขหลังเกษียณสักหน่อย ก่อนอ่านก็คิดไปว่าเขาจะเขียนอะไรบ้าง คนเขียนเป็นใคร แล้วเขาเคยเกษียณหรือยัง บังอาจอย่างไรถึงกล้าเขียนให้คนเกษียณที่มีอายุตั้ง 60 ปีอ่าน แล้วคนที่มีอายุ 60 ปีแล้วจะไม่รู้เลยหรือว่าตัวเองจะทำอะไรต่อ แค่สงสัยเท่านั้นเอง สำหรับตัวเองแล้วรอยต่อระหว่างการทำราชการกับการออกจากราชการ ไม่มีอะไรที่แตกต่าง นั่นอาจจะเป็นเพราะเราได้เตรียมตัวมาแล้วอย่างน้อยก็เป็นสิบปี

 

แต่ก็มีอะไรที่สงสัยต่อไปอีกว่า ทำไมคนที่รับราชการหรือทำงานที่เขากำหนดให้ทำงานต้องอายุเท่านี้ควรจะเลิกทำงานนี้ได้แล้ว และก็สงสัยต่อไปอีกว่าคนที่ออกมาแล้วหลายคนจะมีปัญหา แต่ก็มีคนบางคนก็ไม่มีปัญหา และก็อดนึกถึงคนที่ไม่ได้ทำงานประจำที่ต้องกำหนดอายุก็ดูแล้วเขาไม่เห็นมีปัญหาอะไร เช่นชาวนา ชาวไร่ ชาวสวน เป็นต้น ก็สงสัยไปอย่างนั้นแหละ

ได้อ่านหนังสือความสุขหลังเกษียณแล้ว เนื้อหาภายในบอกตรง ๆ เลยว่าเป็นเนื้อหาที่ดีมาก ๆ แต่เนื้อหาทั้งหมดนั้นเป็นเนื้อหาสำหรับคนที่เกษียณ แต่อย่างไรก็ตามสำหรับคนที่ยังไม่เกษียณอย่างเราก็พลอยได้ประโยชน์เช่นกัน 

 

 

 

 

 

 

About เพียรพอเพียง

เขียนอะไรที่อยากจะเขียน เป็นคนชอบเขียนหนังสือ เขียนอะไรไปตามเรื่อง แล้วแต่จะนึกคิดได้ เนื้อหาหลากหลายทั้งธรรมะ ตลกขบขัน ความคิดสร้างสรรค์ วิชาการ ไม่ใช่วิชาการ อาจจะมีบทหน้งละครบ้าง (แต่ยังไม่ทำ)
This entry was posted in Myself (ข้าฯเอง), Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s