ย้อนอดีต – เลี้ยงไก่หาเงินแต่งงาน

สมัยเป็นหนุ่มรับราชการใหม่ ๆ รายได้ที่พอมีบ้างก็คือเงินเดือน ถ้าพูดถึงเมื่อสามสิบกว่าปีก่อน(2522) ตอนนั้นก็บอกว่ามีความรักบ้างแล้ว ก็นึกไม่ออกว่าจะหาเงินที่ไหนมาเป็นค่าสินสอด แค่เงินเดือนก็คงไม่พอ เลยคิดการใหญ่เอาเป็นว่าเลี้ยงไก่ขายดีกว่า ที่บ้านพักราชการเป็นบ้าน สองชั้นมีพื้นที่พอสมควร อยู่ด้วยกัน 3 คน ตัวเองคิดคนเดียวที่จะหาเงิน เลยต้องลงมือทำอะไรคนเดียว โดยการล้อมรั้วบ้านโดยใช้ไม้ไผ่น้อยที่ซื้อมา ทำคนเดียว เสาก็หาตัดเอาไม้แถว ๆ บ้านพักที่ยังเป็นป่าที่อุดมสมบูรณ์อยู่ แต่เดี๋ยวนี้ไม่มีร่องรอยเดิมให้เห็นแล้ว ดีนะที่เราตัดไม้มาทำประโยชน์ก่อน

ตั้งใจว่าจะเลี้ยงไก่เนื้อสักร้อยสองร้อยตัว คิดคำนวณแล้วกำไรงาม ในแต่ละรุ่นก็จะได้เท่าโน้นเท่านี้ โอ้ย..เงินสำหรับค่าสินสอดไม่ใช่เรื่องยาก เริ่มต้นก็ต้องทำเล้าไก่ อย่างที่บอกว่ารอบ ๆ ที่พักยังเป็นป่าอยู่ ตื่นประมาณตี 4 ตี 5 ก็เข้าป่าพร้อมมีดและขวานทุกวัน ตั้งใจไว้ว่าจะต้องได้ไม้สำหรับเสาเล้าไก่อย่างน้อยวันละต้น ทำจนได้ครบทุกเสา ส่วนไม้ไผ่น้อยและหญ้าคาก็ซื้อเอา ตอนทำเล้าไก่ก็ทำคนเดียว ขนาดไม่เล็กนะ จำได้ว่า กว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร

แล้วเอาเวลาที่ไหนทำตอนนั้นต้องสอนพิเศษบ้างเลิกสองทุ่มครึ่ง ต้องทำงานถึง 5 ทุ่ม และตอนเช้าก็เริ่มทำตั้งแต่ตี 4 เช้าก็ทำงานเป็นปกติ ก็ไม่รู้ว่าทำได้อย่างไร ซื้ออุปกรณ์เลี้ยงไก่มาติดตั้งพร้อม ลงทุนก็ไม่น้อยโดยใช้เงินเดือนตัวเอง เลี้ยงไก่ชุดแรกประมาณ 200 ตัว ทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดี แต่พอจะขาย คนที่เขาบอกว่ารับประกันมีตลาดแน่นอน พอถึงเวลากลับไม่เป็นเช่นนั้น สำหรับไก่จะกินอาหารถึงช่วงหนึ่งแล้วโตเต็มที่ แต่พอเลยเวลานั้นอัตราการกินอาหารก็จะมากแต่โตไม่ได้สัดส่วน กว่าจะมีคนมาจับไปขายก็ล่วงกำหนดไปหลายวัน เครียดก็เครียด ที่วางแผนว่าจะได้กำไรเท่าโน้นเท่านี้ไม่ได้เลย สุดท้ายก็ขาดทุน เลี้ยงรุ่นเดียวก็พอแล้ว ถ้าขืนเลี้ยงต่อไปแย่แน่ ๆ อุปกรณ์ต่าง ๆ ก็ให้คนอื่นเขาไปหมด แต่ก็ได้ประสบการณ์ที่ดีมาก ๆ อย่างน้อยก็ได้เรียนรู้วิธีการทำธุรกิจบ้าง

พอมาคิดอีกทีก็รู้ว่าตัวเองไม่เหมาะสำหรับทำธุรกิจเช่นนี้ เพราะด้วยหัวใจที่ขี้สงสารสัตว์(ตอนนี้เลยต้องกลายเป็นนักมังสะวิรัติ) ย้อนกลับไปตอนเลี้ยงไก่อีกครั้ง ตอนเลี้ยงก็คงไม่ต้องเล่ามาก แต่ที่จะเล่าคือมีบางช่วงบางตอนที่ไก่ไม่สบาย และจะต้องตายเพราะอะไรบางอย่าง  แต่คงไม่ใช่โรคระบาด จะทิ้งก็เสียดาย มีแจกเพื่อนบ้านบ้าง เก็บไว้กินเองบ้าง ตอนจะกินนี่สิ เพราะเป็นคนไม่ชอบฆ่าสัตว์ ก็ต้องปล่อยให้มันตายเองแล้วค่อยไปทำเป็นอาหาร(ตอนนั้นยังกินเนื้อสัตว์อยู่) เห็นแล้วเศร้าใจ และพบว่าเราไม่เหมาะด้วยประการทั้งปวงที่ต้องทำธุรกิจอะไรกับสัตว์ จึงตั้งใจจะเลิกเด็ดขาด

เอ้า…แล้วเอาเงินที่ไหนไปแต่งาน ก็คงต้องหาไปเรื่อย ๆ คงเป็นเงินเดือนมั่งแล้วเงินเดือนจะมีได้สักเท่าไหร่กัน!! ช่างมันเถอะงานก็ได้แต่งแล้ว ลูกก็มีสองคน ทรัพย์สมบัติก็พอมีบ้าง แต่ก็ขอบอกแน่ ๆ ว่าที่ตั้งใจจะเลี้ยงไก่หาเงินแต่งงานนั้น ล้มเหลวไม่เป็นท่าเลย

About เพียรพอเพียง

เขียนอะไรที่อยากจะเขียน เป็นคนชอบเขียนหนังสือ เขียนอะไรไปตามเรื่อง แล้วแต่จะนึกคิดได้ เนื้อหาหลากหลายทั้งธรรมะ ตลกขบขัน ความคิดสร้างสรรค์ วิชาการ ไม่ใช่วิชาการ อาจจะมีบทหน้งละครบ้าง (แต่ยังไม่ทำ)
This entry was posted in Back to the past - ย้อนอดีต, Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s