บักสีดา…ลืมต้น

กลับบ้าน เห็นบ้านหลังใหญ่ ๆ บางครั้งก็มีสระน้ำ ก็สงสัยอยู่ว่าเอ่…ใครหนอ…ทำธุรกิจอะไรจึงได้ร่ำรวยขนาดมีบ้านมีช่องใหญโตขนาดนี้ นอกจากเห็นบ้านใหญ่ ๆ อย่างนี้ ในหมู่บ้านต้วเองแล้ว และในหมู่บ้านอื่นในหลาย ๆ หมู่บ้านก็เจอแบบนี้เช่นเดียวกัน วันก่อนไปเยี่ยมญาติห่าง ๆ โอ้โฮ้…สงสัยอยู่ว่าเขาทำมาหากินอะไรถึงมีบ้านใหญ่โตขนาดนี้ ที่กล่าวมาทั้งหมดนี้เขาบอกว่าเป็นบ้านเขยฝรั่ง ก็แปลกใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมหมู่นี้เห็นฝรั่งเยอะจังเลย และที่เจอมันจะเป็นฝรั่งแก่ ๆ ทั้งนั้น แต่ก็จะมีฝรั่งหนุ่มอยู่บ้าง

คำว่าฝรั่ง เป็นทั้งคำนามและคำสรรพนาม คำนามคือเป็นคำเรียกผลไม่ชนิดหนึ่ง ที่คนภาคอีสานเรียกว่าบักสีดา ส่วนคำสรรพนาเป็นคำที่คนไทยเรียกชาวตะวันตก ที่มีผิวขาวตัวใหญ่ คนอีสานเลยเรียกคนกลุ่มนี้ว่าฝรั่งบ้าง บักสีดาบ้าง (การเรียกว่าบักสีดาเป็นการเรียกแบบขำ ๆ) เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศ จึงขอใช้คำว่าบักสีดาแทนคำว่าฝรั่งที่อยู่ในเมืองไทยก็แล้วกัน

เคยไปเมืองฝร่งฝรั่งมาบ้าง พอรู้เรื่องอะไรต่อมิอะไรอยู่เหมือนกัน ได้ศึกษาวิธีการคิด ที่เขาเรียกว่าการคิดแบบตะวันตก แน่นอนต้องต่างกับตะวันออก อย่างไรก็ตามตอนนี้ตะวันออกก็กำลังเลียนแบบตะวันตกอย่างเอาเป็นเอาตายเช่นกัน ในสังคมครอบครัวที่พอมีลูกแล้วก็ให้ออกไปหากินเอง และสร้างครอบครัวเอง แล้วก็ทิ้งพอแม่ให้อยู่กันเองตอนแก่เฒ่า โดยไม่คิดว่าสักวันเราเองก็จะแก่เฒ่าเหมือนกัน การสร้างสถานรับเลี้ยงคนแก่เพื่อจะให้คนแก่ไปอยู่นั้น คือการแก้ปัญหาของตะวันตก เห็นครอบครัวของอาจารย์ที่เป็นชาวตะวันตก ตอนนี้อยู่กันแค่ 2 คน(อายุเกิน 70 ปีทั้งคู่) ลูกหลายคน หลายคนมีตำแหน่งดี ๆ ทั้งนั้น รวมทั้งเป็นหมอด้วย โดยลูกก็ไม่สามารถดูกแลสุขภาพพ่อได้ เมื่อเจ็บป่วยก็ให้ไปหา family doctor แล้วมีลูกเป็นหมอไว้หาพระแสงอะไร?

กระบวนการคิดแบบตะวันออก หรือแบบไทย ๆ นี่แหละ ก่อนหน้านั้นอยู่กับแบบครอบครัวใหญ่ มีคนทุกรุ่น ซึ่งก็ต้องอาศัยซึ่งกันและกัน เด็ก ๆ อาศัยผู้ใหญ่ ปู่ย่า ตายาย ช่วยดูแล คนแก่ก็ได้เด็ก ๆ วัยกลางคนเป็นผู้ดูแล และเด็กน้อย ๆ เป็นเพื่อนแก้เหงา เป็นครอบครัวที่อบอุ่นและเป็นเอกลักษณ์ แต่ในขณะนี้บ้านเรากำลังเปลี่ยนไปเป็นครอบครัวเล็ก ๆ โดยไม่นึกถึงว่าวันหนึ่งข้างหน้าพอตัวแก่ลงแล้วจะเป็นอย่างไร พอการศึกษาเจริญขึ้น พวกที่ไปศึกษาจากเมืองบักสีดา พอกลับมาก็เห็นสังคมแบบเขานั่นแหละเยี่ยม เป็นบ้านเมืองที่พัฒนาแล้ว เดี่ยวก็รู้ตอนแก่ตัวลง ต้องเป็นเหมือนบักสีดานั่นแหละ

ในขณะที่เรากำลังตามก้นเขาไป สังคมบักสีดากลับรู้สึกขาดแคลน บางคนพอมาได้มาสัมผัสสังคมบ้านเรา โดยเฉพาะสังคมในชนบท ที่ยังพอมีเค้าโครงของเอกลักษณ์ดั่งเดิมหลงเหลืออยู่ ต้องร้องอ่อว่าใช่เลย เหมือนกับคนที่หิวน้ำในทะเลทราย เขาจึงรีบตักน้ำนั้นดื่มกิน แม้จะรู้ว่าเวลาของชีวิตนั้นเหลือไม่มากก็ตาม เราจึงเห็นบักสีดาแก่ ๆ อยู่เต็มบ้านเรา นี่คือรูปแบบที่สังคมที่สมบูรณ์ต้องการไม่ใช่หรือ?

จากเริ่มต้นของบักสีดา ที่แสวงหาอะไรต่าง ๆ นานา ได้พบแล้ว ได้แล้ว มันก็งั้น ๆ แหละ นี่หรือชีวิต พวกบักสีดา(แก่ ๆ) ที่อยู่บ้านที่ยังไม่พบสังคมแบบไทย เขาก็ยังคิดว่าเขานี่แหละเหนือกว่าชาวบ้น แต่เมื่อไหร่ได้พบล่ะก้อ ต้องเป็นบักสีดาลืมต้นแน่นอน

 

About เพียรพอเพียง

เขียนอะไรที่อยากจะเขียน เป็นคนชอบเขียนหนังสือ เขียนอะไรไปตามเรื่อง แล้วแต่จะนึกคิดได้ เนื้อหาหลากหลายทั้งธรรมะ ตลกขบขัน ความคิดสร้างสรรค์ วิชาการ ไม่ใช่วิชาการ อาจจะมีบทหน้งละครบ้าง (แต่ยังไม่ทำ)
This entry was posted in My perspective (คิดอย่างข้าฯ-มองกลับมุม). Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s