มะเร็ง…ไม่เคยกลัวใคร

เคยเขียนเรื่อง กว่าจะเป็นมะเร็งในบล๊อกนี้ โดยเนื้อหาแล้ว คือคนที่จะเป็นมะเร็งได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่คนก็พยายามที่จะเป็น ไม่รู้เหมือนกันว่าการเป็นมะเร็งมันมีเสน่ห์ กันหนักกันหนา

จริง ๆ แล้วก็ไม่คิดว่าจะเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก แต่บังเอิญ ไปอ่านเจอข่าวจากหนังสือพิมพ์ ASTV manager Online ลงวันที่ 25 สิงหาคม 2554 (http://www.manager.co.th/Around/ViewNews.aspx?NewsID=9540000106867) ลงข่าวเกี่ยวกับ สตีฟ จอบส์ ผู้ก่อตั้งบริษัท Apple ได้ลาออกจากการเป็น CEO ด้วยสาเหตุของสุขภาพ เป็นโรคอะไรก็ไม่เป็น ดันไปเป็นมะเร็ง ถูกหรือไม่ถูกอย่างไร ก็คงไปว่าหนังสือพิมพ์เอาเองก็แล้วกัน ในฐานะนักเขียน blog ก็เอาเรื่องนี้เป็นแรงบันดาลใจ (inspiration) ในการเขียนเกี่ยวกับมะเร็งขึ้นมา โดยเอาเรื่องของ สตีป จอบส์ เป็นสื่อเท่านั้นเอง

Steve Jobs (before and current) - from internet

คงเป็นงานเขียนที่ไม่ได้ตั้งใจที่จะซ้ำเติมคนที่เป็นมะเร็ง ถ้าทำเช่นนั้นคงโดนสาวกของ Apple ถล่มแน่ ๆ แต่เป็นงานเขียนเพื่อเตือนสติ สำหรับคนที่ยังไม่เป็น คนกำลังเป็น หรือคนที่เป็นแล้ว รวมทั้งตัวเองด้วย งานเขียนออกเชิงธรรมะเสียด้วยซ้ำ

อ่านเรื่องไป ก็คิดไปว่า ว่าเอ…ทำไมหนอมะเร็งถึงชอบแต่คนรวย ๆ ไม่ค่อยได้ยินว่าคนมีเงินไม่มากว่าเป็นมะเร็ง หรือเขาอาจจะเป็นก็ได้นะ ยิ่งบ้านนอก ที่ไม่มีหูฉลาม ขาหมู ไข่ปลาคาเวีย กิน กลับไม่ค่อยได้ยินว่าเป็นมะเร็งเท่าไหร่ หรือเขาไม่มีเงินซื้ออาหารพวกนั้น ก็หาผักตามรั้วข้างบ้าน ผักตามธรรมชาติ ต้มกินกับน้ำพริก พอประทังชีวิตไปวัน ๆ ร่างกายก็ไม่อ้วนพี แต่งานวิจัยกลับบอกว่าอาหารพวกนี้แหละช่วยป้องกันมะเร็ง เอ้า….เป็นงั้นไป แต่บางคนชอบเหล้าขาว ซกเล็ก แบบนี้มะเร็งก็ชอบเหมือนกันเด้อ

เอาเป็นว่ามะเร็งมันไม่กลัวใคร ไม่ว่าจะเป็นหน้าอินทร์ หน้าพรหมที่ไหน จะร่ำรวยเป็นมหาเศรษฐีที่มีเงินมากว่ารัฐบาลสหรัฐอย่างสตีฟ จอบส์ มันก็ไม่กลัว มะเร็งมันแน่จริง ๆ อย่างไรก็ตามถึงมันจะแน่แค่ไหนก็ตาม มันก็มีจุดอ่อนอยู่เหมือนกัน เพราะมันกลัวไฟ โดนเข้าไปไม่มีเหลือ อย่างมากก็เหลือแค่เถ้ากระดูก ถ้าเป็นกระดูกพระอรห้นต์ เขาก็เรียกว่าพระธาตุ (พระก็อาจเป็นมะเร็งได้) คนก็จะได้กราบไหว้บูชาคุณความดีของท่านต่อ แต่ที่แน่ ๆ มะเร็งมันจะเก่งแค่ไหนก็ไม่เหลืออยู่แล้ว

จบเรื่องของมะเร็งธรรมดา ๆ นี้ก่อน มะเร็งที่ร้ายกว่านั้นคือมะเร็งทางด้านจิตวิญญาน คือโลภ โกรธ หลง หรือเรียกสั้น ๆ ว่า กิเลสนั่นเอง หมอมันก็ไม่กลัว ไฟมันก็ไม่กลัว มันสามารถข้ามภพข้ามชาติได้ แต่มันก็มีจุดอ่อนอยู่เหมือนกัน คือมันกลัวคนมีศีล มีธรรม แต่มันไม่กลัวคนมีเงินหรือไม่มีเงิน การจะกำจัดมะเร็งในจิตใจ ต้องกำจัดตอนเป็น ๆ นี่แหละดี ถ้าไม่จบก็เอาไว้ชาติหน้า แต่ก็อย่าให้เป็นชาติหน้าตอนบ่าย ๆ เสียล่ะ

 

About เพียรพอเพียง

เขียนอะไรที่อยากจะเขียน เป็นคนชอบเขียนหนังสือ เขียนอะไรไปตามเรื่อง แล้วแต่จะนึกคิดได้ เนื้อหาหลากหลายทั้งธรรมะ ตลกขบขัน ความคิดสร้างสรรค์ วิชาการ ไม่ใช่วิชาการ อาจจะมีบทหน้งละครบ้าง (แต่ยังไม่ทำ)
This entry was posted in Dhamma & Life. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s