ไก่…..สายเดี่ยว

ขณะรับประทานอาหาร ก็คุยกันไปตามประสานักวิชาการ-นักวิชาเกิน นักวิชาการท่านหนึ่งเล่าว่าได้มีบริษัทใหญ่แห่งหนึ่งอยากจะให้ออกแบบไก่สายเดี๋ยวให้ ตอนแรกก็งง แต่พอจับความได้ก็ร้องอ้อ ไก่สายเดี๋ยวหมายถึง นำไก่เข้าไปในสายพานหรืออะไรสักอย่างหนึ่ง เปิดไฟให้สว่างตลอด (ถ้ายังมีไฟไก่ก็จะกินไม่หยุด) พอออกมาก็เป็นไก่พร้อมเชือด (โอ้ย…น่ากลัวจังเลย) แต่คงต้องใช้เวลาประมาน 30 กว่าวัน

กระบวนการคิดนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่เป็นเรื่องเก่ามีมานานแล้ว และก็ยังมีการใช้อยู่ รถยนต์ที่เราใช้อยู่ปัจจุบันก็ใช้กระบวนการคิดแบบนี้ จากวัตถุดิบต่าง ๆ ที่ใส่เข้าไปตอนต้นทาง สุดท้ายก็ออกมาเป็นรถยนต์ที่วิ่งตามท้องถนนในปัจจุบัน จากการพูดคุยเรื่องนี้ ก็ไปเรื่องโน้น เอามาเรื่องไข่กันดีกว่า ได้ยินเสียงบ่นว่าไข่แพงไม่ว่าจะเป็นนายกคนไหน คิดว่านายกหญิงอาจจะทำให้ไข่ถูกก็ได้ (ใครรู้คำตอบช่วยบอกด้วย)

จริง ๆ แล้ว ไข่คืออาหารหลักจะเรียกว่าทุกครอบครัวก็ว่าได้ แม้แต่ครอบครัวของตัวเอง แพงอย่างไรก็ต้องซื้อเพราะผลิตเองไม่ได้ ดีหน่อยตัวผู้เขียนเองเป็นคนไม่กินไข่ (เป็นนักมังสะวิรัติที่ไม่กินไข่) สำหรับคนมีเงินแพงแค่นี้น่าจะไม่มีปัญหาหรอก ผู้ประกอบการรายใหญ่เขารู้วิธีการดีที่จะผูกขาดการขายไข่ให้คนกิน คนจนหรือชาวบ้านธรรมดาที่มีเงินน้อยก็พลอยติดร่างแหไปด้วย

บ้านที่อยู่จะบอกว่าเป็นบ้านนอกก็ไม่ใช่ หรือในเมืองก็ไม่เชิง เป็นอยู่รอบนอกเมืองก็แล้วกัน แถว ๆ บ้านหลายคนก็มีที่ดินเป็นของตัวเองพอสมควร อาจจะมีพื้นที่มากกว่าคนมีกะตังค์หลาย ๆ คนด้วยซ้ำไป พื้นที่เหล่านั้นจะใช้ปลูกผัก เลี้ยงไก่ไข่ ไก่เนื้อ ไว้บ้าง ก็น่าจะได้ แต่ก็ไม่เห็นใครทำกัน พอจะกินไข่ก็ออกไปร้านแถว ๆ หมู่บ้าน แล้วร้านค้าเหล่านั้นเอาไข่มากจากไหน? ก็คงเอามาจากฟาร์มที่มีเจ้าของเป็นนายทุนใหญ่ แม้เงินที่ซื้ออาจจะดูไม่มาก แต่พอเอาไปแปะเข้าคนละเล็ก คนละน้อย เงินเหล่านั้นก็จะไหลเข้ากระเป๋าผู้ประกอบการรายใหญ่ จนร่ำรวยไม่รู้จะเงินไปไว้ที่ไหนแล้ว

เป็นคนคิดมากอีกเช่นเคย คิดว่าสำหรับคนมีเงินหรือคนไม่มีที่จะทำการเลี้ยงไก่ เขาซื้อจากผู้ประกอบการก็ไม่ได้แปลกอะไร แต่คนไม่ค่อยมีตังค์นะสิ ต้องไปจ่ายให้เขาทั้งที่ตัวเองก็ทำได้ ได้แต่คิด ๆ ๆ ๆ ว่า ถ้าคนในชนบทที่มีพื้นที่ไม่สามารถที่จะผลิตไข่มากินเองได้ ความยากจนก็จะยังคงอยู่กับเขาตลอดไป แต่ก็อย่างว่านั่นแหละ นายทุนหรือผู้ประกอบการใหญ่ ๆ ทั้งหลาย เขามีวิธีการโฆษณาชวนเชื่อหรือพูดให้ดีหน่อยว่าวิชาการตลาด ถ้าคนไม่มีปัญญาก็ยากที่ตกเป็นเหยื่อเขาไม่ได้ นักวิชาการ-นักวิชาเกินที่กล่าวมาข้างต้นนี่แหละที่เป็นเครื่องมือให้แก่เขา (อาจจะรวมถึงเราด้วย) แล้วใครล่ะจะเป็นที่พึ่งของชาวบ้าน

คิดอยากจะทำเหมือนกัน แต่ก็เป็นเรื่องไม่ง่าย พูดก็พูดแล้ว ไม่ได้ผล ตกลงทำให้ดูเลยดีกว่า จะดูก็ดู ไม่ดูก็แล้วแต่ นี่เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องการกลับไปทำนา ทำสวน ด้วยวิถีพอเพียง เพราะเชื่อว่าวิถีนี้แหละจะทำให้บ้านเมืองเราอยู่ได้

เอ้า…เริ่มตนเป็นไก่สายเดี๋ยว แล้วลงท้าย ทำไมกลายเป็นเรื่องไข่เสียล่ะ ก็ไม่มีอะไรหรอก นายกผู้ชาย ได้แต่ถูกต่อว่าต่อขานว่าไข่แพง เพราะตัวเองมี…อยู่แล้ว เลยไม่เห็นหัวอกของคนไม่มีไข่รับประทาน คงต้องลองนายกหญิงที่ไม่มี….ว่าจะเข้าใจปัญหาไข่แพงได้มากน้อยแค่ไหน!

About เพียรพอเพียง

เขียนอะไรที่อยากจะเขียน เป็นคนชอบเขียนหนังสือ เขียนอะไรไปตามเรื่อง แล้วแต่จะนึกคิดได้ เนื้อหาหลากหลายทั้งธรรมะ ตลกขบขัน ความคิดสร้างสรรค์ วิชาการ ไม่ใช่วิชาการ อาจจะมีบทหน้งละครบ้าง (แต่ยังไม่ทำ)
This entry was posted in My writings (งานเขียนของข้าฯ). Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s