มีหนังสามเรื่องเท่านั้น

เป็นคนไม่ชอบดูหนังเท่า ถ้าเทียบกับตอนเป็นเด็ก ดูเยอะกว่ามาก เป็นหนังขายยา (สมัยนี้ไม่มีแล้ว เห็นแต่หนังล้อมผ้าหรือล้อมสังกะสี) เป็นหนังไทยเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็มีหนังฝรั่งบ้าง ดูจนจำได้ทั้งเรื่องถ้าเป็นหนังไทยมันยาวดูสักสามรอบ ถ้าหนังฝรั่งมันสั้นดูสองรอบก็พากษ์ได้หมด เห็นนักพากษ์หนังกลางแปลงเขาไม่เคยดูคำพากษ์เลย ตอนแรกก็ทึ่งต่อมาก็เห็นว่าเราก็ทำได้เหมือนกัน 

นั่นเป็นประวัติการดูหนังสมัยเป็นเด็ก ตอนเป็นวัยรุ่นหนังกลางแปลงน้อยลง โอกาสจะได้ดูก็น้อยในโรงก็มีน้อยเพราะไม่มีเงิน ตอนเป็นเด็กวัดแอบเอามะพร้าววัดไปขายได้กับพรรคพวกได้มาคนละบาทเพื่อเป็นค่าหนังราคาตั๋ว 3 บาทชั้นถูกสุด (มีตังค์อยู่แล้ว 2 บาท) เรื่องพระศรีสุริโยทัย อยากดูมาก ยังรู้สึกผิดอยู่ตลอดว่าไม่ควรทำ หลังจากนั้นก็ไม่ค่อยได้ดูหนังโดยเฉพาะหนังไทย เรื่องที่ดูล่าสุดในโรงน่าจะเป็นเรื่องครูบ้านนอกเมื่อประมาณสามสิบกว่าปีก่อน เรื่องล่าสุดจริง ๆ แต่ไม่ใช่ในโรงแต่เป็นจากแผ่น CD คือโหมโรง เป็นหนังที่ถือว่าดีมาก มีสาระ

ในตอนนี้แทบจะเรียกว่าไม่ค่อยได้ดูเป็นกิจจะลักษณะอะไร ดูบ้างเช่นหนังฝรั่ง เช่น Harry plotter, Lord of the ring แต่ก็ดูบางภาคเท่านั้น ส่วนส่วนเป็นการดูกระบวนการคิดของนักสร้างเท่านั้น ออ..เกือบลืมไปเรื่อง Julassic park ก็ได้ดูก่อนทั้งสองเรื่องนั้นเห็นว่าผู้สร้าง ๆ สร้างได้ดีมาก ดูหนังที่ออกมาในแนวทีเรียกว่า Fantasy บ้างเช่น AVATAR (อวตาร) แต่อีกประเภทได้แก่พวกหนังกำลังภายในของจีน ศึกวังน้ำค้าง ศึกวังค้างคาว ฯลฯ จะเรียกได้ว่าดูเยอะกว่าประเภทอื่น ๆ ที่ติดตามเป็น series คงไม่เกินเรื่อง “ซอลิ้วเฮียง”  ชอบประเอกมาก ๆ แต่เป็นหลายปีมาแล้ว 

เห็นลูกชายเอาหนังมาให้ดู เป็นหนังฝรั่งเสียส่วนใหญ่ ดูเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นบางครั้งจะบอกว่ารับไม่ได้ก็ได้ เพราะมันช่างโหดร้ายสุด ๆ ต้องฆ่าให้มันพิศดารที่สุดเท่าที่จะได้ (ไม่อยากบรรยายว่ามันทำอะไรบ้าง) คนดูไม่รู้ดูเข้าไปได้อย่างไร อธิบายให้ลูกชายฟังเขาก็ไม่ฟัง ดูแต่ความโหดนั่นแหละเขาไม่รู้ว่ามันจะสั่งสมความโหดร้ายเข้ามาในใจได้ ได้แต่คิดว่าฝรั่งเขาคงคิดอะไรไม่ออกแล้ว หนังอะไรต่าง ๆ ก็สร้างไม่หมดแล้ว ต่อไปไม่รู้จะสร้างหนังประเภทไหนอีกแล้ว แต่ถ้าคิดไม่ออกก็เสนอให้สร้างหนังที่โหดสุด ๆ (ในโลกก็ว่าได้) คือเรื่อง “ซกเล็ก/ลาบเลือด” มีการซดเนื้อกับเลือดกันแบบสด ๆ เลยล่ะ ที่แด๊รกคูล่าว่าโหด ๆ ก็แค่ดูดเลือดเท่านั้นเอง

เห็นหลากหลายรูปแบบของหนังมันก็วนอยู่อย่างนี้แหละ บังเอิญได้ฟังพระท่านเทศน์ว่า โอ้ยหนังที่สร้างมันก็มีแค่สามเรื่องเท่านั้นแหละ ตอนแรกกก็งงว่ามันมีแค่สามเรื่องได้ไง ที่เขาสร้างมามันมีเป็นเรื่องจนนับไม่ได้แล้ว ท่านบอกว่ามันก็มีเรื่อง โลภะ โมหะ และโทสะ เท่านั้นเอง ไม่ว่าหนังของชาติไหน ซาโตริ…..สว่างวาปเลย เป็นแบบที่ท่านว่าจริง ๆ ยิ่งละครไทยแล้วก็แค่เป็นแบบสามบทบาทประสานกันเท่านั้นเอง หรือใครว่ามีมากกว่าสามเรื่องนี้ ช่วยบอกหน่อยเถอะ  

 

About เพียรพอเพียง

เขียนอะไรที่อยากจะเขียน เป็นคนชอบเขียนหนังสือ เขียนอะไรไปตามเรื่อง แล้วแต่จะนึกคิดได้ เนื้อหาหลากหลายทั้งธรรมะ ตลกขบขัน ความคิดสร้างสรรค์ วิชาการ ไม่ใช่วิชาการ อาจจะมีบทหน้งละครบ้าง (แต่ยังไม่ทำ)
This entry was posted in Anything (สัมปะปิ-ไร้สาระ), My perspective (คิดอย่างข้าฯ-มองกลับมุม). Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s