เก่งที่สุดก็แค่อันดับ 2

ถ้าเรายังเป็นผู้ตาม ได้มีการจัดเรียงลำดับมหาวิทยาลัยของโลก มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งของไทยก็ติดอันดับโลกเหมือนกันนะ แต่อันดับที่ประมาณอันดับ 180 ของโลก และติดอันดับ 2 หรือ 3 ในเอเซีย ดูเหมือนว่าคนพูดรู้สึกภูมิใจในบ้านเมืองตัวเองเหลือเกินที่ติดอันดับกับเขาเหมือนกัน มันภูมิใจอะไร ทำไมต้องให้เขามาจัดอันดับของเรา เอาอะไรเป็นเกณฑ์ ก็บอกว่าสากลอีกแล้ว ก็เป็นคำที่จะบอกว่าตามก้นเขาแล้วไม่ผิด

เอาอย่างนี้ถ้าเป็นสากลจริง เอามหาวิทยลัยที่เป็นอันดับหนึ่งของโลก (ไม่อยากบอกว่าเป็นมหาวิทยาลัยอะไร แต่ก็พอรู้ ๆ กัน) ส่งให้ไปเรียนมหาวิทยาลัยแห่งนี้ และให้คนที่จบในมหาวิทยาลัยนี้เอาไปเป็นนายกหรือประธานาธิบดีของแต่ละประเทศ หรือไปทำอะไรในระดับหัวหน้าเพราะเห็นว่าเก่งนักเก่งหนาไม่ใช่หรือ? โลกนี้มันน่าจะเจริญรุ่งเรืองเหมือนกันหมด

หรือถ้าทำไม่ได้ก็เอาหลักสูตร หรือวิธีการเรียนของเขามาใช้ ไม่เห็นต้องคิดให้มันยากเลย แต่เดี๋ยวนี้มีการวางแผนหรืออะไรต่าง ๆ นานา คิดให้มันยากทำไม? ก็ลอกเขาให้มันสิ้นเรื่อง แต่อย่าลืมว่าอย่างเก่งก็คงได้แค่อันดับสอง ไม่มีการเป็นอันดับหนึ่งแน่นอน

แล้วเราจะทำอย่างไร? จริง ๆ แล้วในแต่ละประเทศหรือแต่ละพื้นที่จะมีบริบทของตัวเอง มีความเป็นตัวของตัวเอง ทำไมไม่เอามาใช้ภายใต้ความเป็นตัวของตัวเอง ไม่จำเป็นต้องให้ฝรั่งมาตั้งเกณฑ์ให้เราต้องทำตาม แล้วเราจะได้อย่างไร? ถ้าทำได้เอาให้เก่งที่สุดมันก็ได้แค่อันดับสองเท่านั้นเอง ภูมิใจแล้วหรือ? แล้วเมื่อไหร่เป็นอันหนึ่งสักที เราก็เป็นได้อันดับหนึ่งนะ แต่ใครจะเป็นอันดับสอง หรือสาม ก็แล้วแต่ไม่ใช่หน้าที่ของเรา เขามาต่อเราเอง ถ้าเขาไม่ต่อเขาก็จะเป็นอันดับหนึ่ง (To be number one) เหมือนกัน

แล้วเราจะไม่ตามใครเลยหรือ? เอาแน่ ๆ ต้องคิดว่าใครที่เราสมควรตาม หรือเอาตัวอย่าง สมควรแล้วหรือที่เราต้องตามฝรั่งที่มีลักษณะของบริโภคนิยม ทำไมเราไม่ออกมาเป็นตัวของตัวเองด้วยวิถีพอเพียง ถึงวันนั้นเราจะเป็นหนึ่งได้แน่นอน คนที่จะตามมาก็ไอ้คนที่ทำเป็นจัดอันดับเรานั่นแหละ

เรามีอะไรดี ๆ เยอะมากสำหรับบ้านเรา บอกให้ก็ได้ศาสนาพุทธ (ที่แท้นะ) ดูเอาพระพุทธองค์เป็นตัวอย่างที่พระพุทธองค์เดินจากความมั่งมี ไปสู่ความยากจน เมื่อไหร่ถ้าเราเดินตรงกันข้ามนั่นแปลว่าผิดแล้ว พระหาเงินอยู่นั่นผิดแล้ว เมื่อเรามีของดีแต่เรากลับไม่ใช้ ศึกษาดี ๆ แล้วเดินตามรอยพระพุทธองค์

ถ้าเดินตามรอยพระพุทธองค์ตอนนี้แม้จะเป็นอันดับร้อย อ้นดับพัน อันดับหมื่น หรือแม้แต่อันดับหลาย ๆ ล้าน แต่ก็มีคุณค่า เพราะเส้นทางเราก็จะไปสู่ความเป็นหนึ่งเหมือนกัน ถ้าเดินไปเรื่อย ๆ อย่างไม่มีสิ้นสุดเราก็จะเป็นหนึ่งได้เหมือนพระพุทธองค์เช่นกัน นั่นคือความสิ้นไปแห่งกิเลสนี่คือความเป็นหนึ่งโดยสัจจะ แล้วเราจะไม่ภูมิใจหรือ?

About เพียรพอเพียง

เขียนอะไรที่อยากจะเขียน เป็นคนชอบเขียนหนังสือ เขียนอะไรไปตามเรื่อง แล้วแต่จะนึกคิดได้ เนื้อหาหลากหลายทั้งธรรมะ ตลกขบขัน ความคิดสร้างสรรค์ วิชาการ ไม่ใช่วิชาการ อาจจะมีบทหน้งละครบ้าง (แต่ยังไม่ทำ)
This entry was posted in My perspective (คิดอย่างข้าฯ-มองกลับมุม). Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s