ย้อนอดีต – ตอนกู้ กยศ รุ่นแรก (2518)

แม้จะเป็นนักศึกษารุ่นเก่าก็ทันสมัยเหมือนกัน ต้องกู้ยืมเพื่อการศึกษา (กยศ) แต่ไม่ใช่ของรัฐบาล เป็นของเอกชน (ธนาคารกสิกรไทย)

สอบได้วิศวฯ บางมด หลักสูตร 5 ปี ตอนสอบเข้าได้ ก็บอกพี่ ๆ แล้วว่าจะไม่เรียนแล้วเพราะจะทำให้พี่ ๆ ต้องลำบาก กว่าจะเรียนจบ ม.ศ.  5 ได้ พี่ ๆ ก็ลำบากมามากแล้ว จริง ๆ แล้วจบ ม.ศ. 5 โรงเรียนประจำจังหวัด (เบ็ญจะมะมหาราช) ก็ไม่ขี้เหร่เท่าไหร่ เรียนห้อง King มาตลอด คะแนน 79.3 % (ข้อสอบประเทศ) ได้อันดับ 8 ของจังหวัด น่าจะอันดับที่ก่อน 1000 หรือ 1000 ต้น ๆ ของประเทศ เพราะนักเรียนติดบอร์ด (>80.00 %) ประมาณ 800 คน ส่วนคนที่ได้คะแนนต่ำกว่านี้จะไม่มีการประกาศรายชื่อ แถมเป็นคนแรกที่ไม่ติดบอร์อของโรงเรียนเบ็ญ ฯ ซึ่งก็เสียใจอยู่ไม่น้อยเพราะเป็นความหวังเหมือนกัน ด้วยความสามารถในการเรียนระดับนี้ ถ้าเป็นสมัยนี้คงหาที่เรียนและทุนไม่ลำบาก แต่สมัยก่อนโน้นโอกาสช่างมีน้อยเหลือเกิน ต้องแข่งขันกันมาก

เข้าเรียนแล้วแม้ว่าจะไม่พร้อมหลายด้านก็ตาม ตอนปีต้น ๆ ก็สามารถทำคะแนนในระดับแนวหน้าเกรด > 3 แต่คะแนนก็เริ่มลดลงเรื่อย ๆ เพราะความไม่พร้อมและความกังวลโดยเฉพาะเรื่องค่าใช้จ่าย มีหลายครั้งหลายหนอยากจะเลิกเรียนแต่พี่ ๆ ก็บอกว่าจะกัดฟันส่งเพื่อให้เรียนให้จบ ตั้งใจว่าจบปี 3 (จะได้วุฒิ ปวส.) จะออกมาทำงาน บังเอิญในช่วงนั้นมีโครงการกู้ยืมเพื่อการศึกษาของธนาคารกสิกรไทยเลยยื่นขอกู้ ขั้นตอนของการกู้ยืมมันช่างลำบากเหลือเกิน ต้องไปทำสัญญาที่สำนักงานใหญ่เท่านั้น ขอก็แค่  2 ปี จำไม่ได้แล้วได้ปีละเท่าไหร่ แต่เขาให้เบิกใช้เดือนละ 450 บาท ดอกเบี้ย 12 % (ไม่รู้ว่า กยศ. รุ่นใหม่ดอกเบี้ยเท่าไหร่) ก็ใช้เงินอย่างประหยัดจนเรียนจบภายใน 5 ปี ตั้งแต่วันเรียนจบจนถึงวันนี้ไม่เคยตกงานแม้แต่วันเดียวแม้จะเปลี่ยนงานมาแล้วหลายครั้ง (แล้วจะเล่าอีกครั้ง)

เมื่อมาทำงานเป็นครูได้รับรู้อะไรหลาย ๆ อย่างที่เกี่ยวกับค่าใช้จ่ายของนักศึกษา ผ่านการสอบสัมภาษณ์ ผ่านการพูดคุยระหว่างการสอน และหลาย ๆ กิจกรรม นักศึกษาหลายคนมีพื้นฐานของชีวิตไม่ได้ต่างอะไรกับเรามากนัก แต่ไม่เหมือนกันหลายอย่าง มีทุนกู้ยืมเรียนแสนจะสะดวกสบาย แต่หลายคนก็ไม่ได้ใช้ตามจุดประสงค์ แถมบางคนยังใช้ไปในทางที่ผิดเสียอีก เห็นการล้อมวงกันกินเหล้าของเขาแล้วได้แต่เศร้าใจ บางครั้งด้วยเงินกู้ กยศ แทนที่จะนำมาใช้ในการเรียนให้จบไว้ ๆ เพื่อใช้หนี้คืน เราคงทำหน้าที่เท่าที่จะทำได้ ในทุกโอกาสที่มี

อย่างว่านั่นแหละ อะไรก็ตามที่มาได้ง่ายก็ย่อมไปง่ายเช่นกัน

About เพียรพอเพียง

เขียนอะไรที่อยากจะเขียน เป็นคนชอบเขียนหนังสือ เขียนอะไรไปตามเรื่อง แล้วแต่จะนึกคิดได้ เนื้อหาหลากหลายทั้งธรรมะ ตลกขบขัน ความคิดสร้างสรรค์ วิชาการ ไม่ใช่วิชาการ อาจจะมีบทหน้งละครบ้าง (แต่ยังไม่ทำ)
This entry was posted in Back to the past - ย้อนอดีต, Myself (ข้าฯเอง), Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s