จ้องหาเรื่อง

นอกจากงานประจำที่ต้องทำไม่ให้บกพร่องแล้ว งานบ้านก็ต้องไม่บกพร่องด้วย กลับบ้านต้องพาภรรยาไปเสริมสวย (ตัดผม) ร้านเสริมสวยในเมือง (ทำไมต้องในเมือง?) จริง ๆ ไม่เสริมก็สวยที่สุดในโลกอยู่แล้ว เป็นร้านตัดผมใหญ่ อยู่แถว ๆ นิกโก้ (ถิ่นเก่าเคยผ่านไปบ้างสมัยยังหนุ่ม)

ไม่ได้เข้าไปในร้านด้วยแต่นั่งรอข้างนอกแถวนั้นแหละ เห็นคนเข้าออกหลายคนเขาคงทำรายได้ดีไม่น้อย ทำไมต้องเป็นร้านใหญ่ ๆ อย่างนี้ถึงมีคนเข้า คงไม่แตกต่างอะไรที่คนเข้าศูนย์การค้าแม้ว่าสถานที่จะไกล หรือใกล้แค่ไหน โรคตะวันตกได้ระบาดเข้าสู่ตะวันออกแล้ว สัญญานแห่งหายนะกำลังคืบคลานเข้ามา แล้วเศรษฐกิจพอเพียงจะใช้ได้เมื่อไหร่หนอ !

นั่งไปก็คิดไป ดูคนไป ซึ่งมีหลากหลายตั้งแต่ขาว อ้วน ดำ สูง ดูให้ดีช่างเป็นความงดงามของชีวิตที่ประกอบไปด้วยความหลากหลายทางชีวภาพ มีร้านขายของกินที่เป็นรถเข็ญหลายเจ้า ตั้งแต่ย่างเนื้อเครื่องในด้วยชายหนุ่มน้อยคนเดียว (น่าจะยังไม่มีครอบครัว) ร้านขายอาหารเนื้อสัตว์ที่เป็นอาหารประเภทแห้ง (ไม่ใช่ต้ม) ร้านขายส้มตำ พร้อมไก่ย่าง

หลากหลายอาชีพเข้ามาซื้อของ ตั้งแต่คนขับรถเบ็นช์ป้ายแดง จนถึงสามล้อที่มาพร้อมกับภรรยาที่ท้องอ่อน ๆ ซื้อเข้าเหนียวไป 1 ห่อพร้อมตำซั่วหรือตำมั่วอะไรก็มองไม่ชัด เห็นคนหนุ่ม ๆ ตุ้ยนุ้ยซื้อของกินไม่รู้กี่ถุง เขาคงนึกว่าร่างกายเขายังต้องการอะไรอีกมาก (ร่างกายมันอาจจะบ่นว่ามันเกินแล้วลดลงหน่อย)

นั่งไปคิดไป จ้องไป แต่ไม่ใช่จะจ้องหาเรื่องใคร แต่จ้องไปเพื่อที่จะหาเรื่องมาเขียนบล๊อกเท่านั้นเอง

About เพียรพอเพียง

เขียนอะไรที่อยากจะเขียน เป็นคนชอบเขียนหนังสือ เขียนอะไรไปตามเรื่อง แล้วแต่จะนึกคิดได้ เนื้อหาหลากหลายทั้งธรรมะ ตลกขบขัน ความคิดสร้างสรรค์ วิชาการ ไม่ใช่วิชาการ อาจจะมีบทหน้งละครบ้าง (แต่ยังไม่ทำ)
This entry was posted in Anything (สัมปะปิ-ไร้สาระ). Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s