พอแล้ว…

ช่างเป็นคำที่โดนใจเหลือเกิน จนอยากที่จะนำมาตั้งชื่อตัวเอง แต่ก็มีท่านหนึ่่งมีชื่อนี้ ท่านคงจะมีสภาวะจิตเป็นเช่นนั้นจริง ๆ คำ ๆ นี้เป็นคำที่อยู่ในหนึ่งของมนุษย์พัฒนาวรรณะ ๙ คือสันโดษ อาจจะแปลว่า เพียงพอ หรือพอแล้ว (ไม่น่าจะแปลว่าพอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่)

จากการไม่มีอะไรเราก็แสวงหาด้วยวิธีการต่าง ๆ นา ๆ จากลูกชาวนาธรรมดาก็ตั้งหน้าตั้งตาเรียนอย่างเอาเป็นเอาตาย ก็ได้หลาย ๆ อย่างสมดังใจ แล้วเราจะจบเมื่อไหร่ สมควรที่จะพอแล้วหรือยัง? มีไว้มาก ๆ แทนที่จะมีความสุขตามความมี กลับตรงกันข้าม ต้องเป็นภาระ ต้องทุกข์ เอะนี่มันสวนทางกับพระพุทธองค์นี่หน่า พระพุทธองค์เดินจากความมั่งมีศรีสุข ไปสู่ความไม่มี ท่านกลับมีความสุขขึ้นไปเรื่อย ๆ

เป็นคนนอนน้อยมาตั้งแต่เล็ก ๆ (มันก็เป็นเรื่องแปลกอยู่ไม่น้อย) นอนวันละ ๕ – ๖ ชั่วโมงก็พอ หรือพอแล้ว? บางครั้ง ๔ ชั่วโมงก็ยังไหว กินก็ไม่มากแถมเป็นมังสะวิรัติเสียด้วย ตอนเด็ก ๆ ไม่ค่อยมีจะกิน แต่อยากกิน แต่พอโตมาพอมีอันจะกินแต่ไม่อยากกิน หรือพอแล้ว? จริง ๆ แล้วพอแล้วมันเป็นของดีหรือไม่ดีกันแน่ !

พระพุทธองค์ท่านไม่สรรเสริญการหยุดอยู่แห่งกุศลละกรรม แต่ให้พอแล้วหรือหยุดอกุศลกรรม ดังนั้นการพอแล้วน่าจะต้องใช้ปัญญาเลือกว่าจะต้องทำอย่างไรบ้าง ถ้าพอแล้วทำให้เรามีความสุขขึ้นไปเรื่อย ๆ นั่นน่าจะเป็นทางที่ถูกต้อง

แต่อย่างไรก็ตาม แม้จะชอบคำว่าพอแล้ว แต่ด้วยปัญญาของเรายังน้อยจึงขอเป็น เพียรพอเพียง ไปก่อนค่อยขึ้นสู่ พอแล้ว ต่อไป

About เพียรพอเพียง

เขียนอะไรที่อยากจะเขียน เป็นคนชอบเขียนหนังสือ เขียนอะไรไปตามเรื่อง แล้วแต่จะนึกคิดได้ เนื้อหาหลากหลายทั้งธรรมะ ตลกขบขัน ความคิดสร้างสรรค์ วิชาการ ไม่ใช่วิชาการ อาจจะมีบทหน้งละครบ้าง (แต่ยังไม่ทำ)
This entry was posted in Dhamma & Life. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s