ย้อนอดีต – ตอนฝนเปลี่ยนไป

ต้นเดือนพฤษภาคม มักจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ฝนจะทำงานของเธออย่างไม่บิดพริ้ว เริ่มต้นฝนจะทำงานมักจะมาพร้อมกับฟ้า คะนอง ร้อง ผ่า เด็ก ๆ จะไม่อนุญาตให้ออกไปกับฝน เพราะกลัวผ่า (ดุมากอาจจะทำร้ายถึงตายได้) แต่พอฝนทำงานตัวเองเต็มที่คนอื่น ๆ ก็ค่อยหายไป ฝนก็ทำหน้าที่ของฝนอย่างไม่บิดพริ้ว ช่่วยให้ชาวนาได้ทำนาตามที่เคยทำมาในปีก่อน ๆ บางวันฝนก็ทำงานทั้งวัน ตอนที่ฝนทำงานก็มักจะชอบให้เด็ก ๆ มาเล่นด้วยและเด็กก็ชอบมาก เด็กจะหัวเราะเมื่อได้เล่นกับฝนและช่วงนี้ฝนก็ใจดีสุด ๆ ไม่ความสุขอะไรอีกแล้วนอกจากเล่นกับฝน

วัน เวลา ได้เปลี่ยนไป เขาบอกความเจริญเข้ามา ป่าไม้เริ่มหายไป แต่ป่าคอนกรีตมีมากขึ้น โรงงานอุตสาหกรรมก็หายใจออกมาเป็นสารพิษ โลกก็ป่วย (ปวดหัวตัวร้อน) ฝนก็ป่วยเช่นกันก็ไม่อยากทำงานตามหน้าที่ของตัวเอง ชาวนาเคยใช้วิธีการปักดำเพราะฝนช่วย ก็เปลียนไปเป็นการหว่านเพราะฝนเอาแต่ใจตัวเอง ไม่ทำหน้าที่อย่างที่เคยทำมาเมื่อก่อน

ฝนได้นิสัยขี้เกียจไปแล้ว จะเห็นฝนทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ และมักจะงานเป็นเวลาสั้น ๆ เช่นตอนเย็นบ่าย 4 โมง 5 โมง ในตอนเช้าบ้างเล็กน้อย หรือบางครั้งก็ทำงานตอนเช้าบ้าง ถ้าฝนโมโฮ ก็จะอาระวาดใหญ่ ทำลายข้าวของชาวบ้านเดือดร้อนไปทั่ว จะโทษฝนอย่างเดียวก็ไม่ได้ คนเรามักจะไปทำร้ายที่อยู่ของฝนก่อนทำไม?

ฝนได้เปลี่ยนไปแล้ว จะช่วยให้ฝนกลับมาใจดีเหมือนเมื่อก่อนได้อย่างไรหนอ

About เพียรพอเพียง

เขียนอะไรที่อยากจะเขียน เป็นคนชอบเขียนหนังสือ เขียนอะไรไปตามเรื่อง แล้วแต่จะนึกคิดได้ เนื้อหาหลากหลายทั้งธรรมะ ตลกขบขัน ความคิดสร้างสรรค์ วิชาการ ไม่ใช่วิชาการ อาจจะมีบทหน้งละครบ้าง (แต่ยังไม่ทำ)
This entry was posted in Diary - comments, My writings (งานเขียนของข้าฯ). Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s