ได้ขายแล้ว……….

ทำสวนเป็นงานอดิเรกมานาน ปลูกส้มเขียวหวานพันธุ์โชกุล มีทีรสหวานอมเปรี้ยว ต้นแม่จากอำเภอน้ำยืน ปลูกไปตามยถากรรม ตายไปมั่ง โตมั่ง แล้ววันหนึ่ง ออกลูกมา 2 ลูกแรก ยังไม่สมบูรณ์นัก ดีใจมาก ลงทุนไปประมาณ 2 หมื่น ได้กินส้มลูกละ 1 หมื่นบาท คุ้มจริง ๆ แจกคนในบ้านากินคนละกีบ

หลายปีต่อมาก็มีทุเรียนหมอนทองเสียด้วย 3 ลูก โอ้ย…..อะร่อยมาก แบ่งกันกินเช่นเคย ไม่ได้ขายสักที (ก็มันมีอยู่แค่นี้เอง)

มะไฟหวานเป็นมาแล้วหลายปีไม่เยอะ แจกคืองานหลัก บังเอิญ ปีนี้เยอะหน่อยเลยเก็บให้แม่ยายช่วยขายพวงละ 10 บาท ได้แล้วประมาณ 200 บาท นี่น่าจะเป็นผลผลิตจากสวนที่ขายได้ จริงก่อนหน้านี้ก็มีหน่อไม้ มะพร้าวได้ขายบ้างแต่ไม่ใช่ผลผลิตที่สร้างขึ้นมาเอง

คงจะเป็นการเริ่มต้นธุระกิจเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามวิถีเศรษฐกิจพอเพียง เหลือกิน เหลือแจก แล้วค่อยขาย ได้รับคำถามเสมอว่าไม่ปลูกยางพาราหรือ? ตอบทันทีเลยว่า ไม่ สิ่งไหนก็ตามที่จะต้องกดดันตัวเองเพื่อหารายได้ จะไม่ทำ แต่ถ้ารายได้เกิดจากสิ่งที่เราทำ แล้วจะทำ

คงไม่ขัดแย้งความคิดนะ เพราะสิ่งที่เราทำ ก็ ขายได้แล้ว……….

About เพียรพอเพียง

เขียนอะไรที่อยากจะเขียน เป็นคนชอบเขียนหนังสือ เขียนอะไรไปตามเรื่อง แล้วแต่จะนึกคิดได้ เนื้อหาหลากหลายทั้งธรรมะ ตลกขบขัน ความคิดสร้างสรรค์ วิชาการ ไม่ใช่วิชาการ อาจจะมีบทหน้งละครบ้าง (แต่ยังไม่ทำ)
This entry was posted in Diary - comments, Myself (ข้าฯเอง). Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s