กว่าจะเป็นมะเร็ง

พอกล่าวถึงมะเร็ง หลาย ๆ คนกลัวกันมาก สถาบันแพทย์หลาย ๆ แหล่งมีการลงทุนทำการวิจัยเป็นอย่างมากเพื่อที่จะเอาชนะมะเร็ง มีข้อเสนอแนะมากมายเพื่อเอาชนะมะเร็ง เช่น forwarded mail งานเขียน ตำรา และอะไรอื่น ๆ อีกมากมาย

อย่างไรก็ตามมะเร็งก็กลายเป็นพระเอกเสมอในขณะนี้ เพราะคนในอาชีพดัง ๆ ก็มักได้ยินข่าวว่า ตายด้วยมะเร็งโน่น มะเร็งนี่ ไม่ว่าจะเป็นนายกรัฐมนตรี ประธานาธิบดี นักร้อง นักแสดง หรือแม้แต่หมอเอง แต่ก็ไม่ค่อยได้ยินว่าชาวนา กรรมกร เป็นมะเร็งตายเท่าไหร่ หรือว่าเขาจะเป็นเหมือนกันแต่ก็ไม่ได้เป็นข่าว

ที่กล่าวมาทั้งหมดดูเหมือนว่าการเป็นมะเร็งนั้นมันช่างง่ายดายอะไรอย่างนั้น แต่เมื่อพิจารณาดูแล้ว (สำหรับผู้เขียนนะ) รู้สึกว่าการเป็นมะเร็งนั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย บางคนกว่าจะได้เป็นมะเร็งตับก็ต้องกินเหล้ามาเป็น 20 หรือ 30 ปี จะเป็นมะเร็งปอด ต้องสูบบุหรี่ ก็คงใช้เวลาประมาณทำกิจกรรมในลักษณะที่เพราะการเป็นมะเร็งนั่นเอง ยังมีมะเร็งอย่างอื่นที่ผู้เขียนก็ไม่ค่อยรู้เท่าไหร่ว่ามันมีชื่อว่าอะไรแต่ถ้าดูพฤติกรรมของคนเป็นคือการทำซ้ำในอะไรบางสิ่งที่จะก่อให้เกิดมะเร็งตามที่เขาว่ากัน บอกให้เปลี่ยนพฤติกรรมบางคนก็ไม่ยอมเปลี่ยนจนกว่าจะเป็นเร็งนั่นแหละ จะเห็นได้ว่าการเป็นมะเร็งนั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ก็มีข้อยกเว้นอยู่บ้างเหมือนกันผู้ที่ไม่มีพฤติกรรมการสั่งสมมะเร็งก็อาจจะเป็นมะเร็งก็ได้ สำหรับผู้เขียนเห็นว่าแม้ว่ามะเร็งที่กล่าวมานั้นมันจะร้ายแรงแต่ผู้เขียนเห็นว่ายังมีมะเร็งที่ร้ายกว่านั้นก็คือ “มะเร็งในใจ”  นั่นเอง

เอาล่ะหลาย ๆ คนกลัวมะเร็ง ไปหาหมอทีไรก็พยายามตรวจหามะเร็ง บางครั้งหมอบอกว่าไม่มีเชื้อมะเร็ง มักจะสร้างความสงสัยให้กับผู้ตรวจเสมอว่าหมอตรวจละเอียดหรือเปล่า ใจก็อยากตรวจอยู่นั่นแหละ แต่เมื่อไรตรวจเจอทีนี้ก็เป็นเรื่องใหญ่เลยล่ะ บางคนก็ต้องเปลี่ยนพฤติกรรมที่ทำให้ก่อมะเร็งมาเป็นเวลานาน (ดูแล้วมะเร็งก็เป็นพระเอกได้น่ะในส่วนนี้) บางคนก็ฮึดสู้เพื่อที่จะให้หายจากมันให้ได้ บางคนก็หดหู่ ไม่มีกำลังใจและก็เตรียมตัวที่จะตาย (ตามที่หมออาจจะทำนายไว้) ส่วนใหญ่ก็มักเป็นแบบนี้ บางคนพอเป็นแล้วก็อยากจะหายไว ๆ บอกหมอว่าจะทำอะไรก็ได้ แพงเท่าไหร่ก็ไม่ว่า แต่ต้องให้หายไว ๆ โอย….ไม่เสียดายหรือไง อุตส่าห์สะสมมะเร็งมาตั้งนานกว่าจะเป็นได้

เอา….แล้วเราจะแก้อย่างไร? มักเป็นคำถามที่คนไม่ค่อยใส่ใจนัก หลักใหญ่ ๆ ก็คือการเปลี่ยพฤติกรรมเสี่ยงเหล่านั้นเสีย กลับมาสร้างเสริมสุขภาพตามหลักการที่มีการเสนอแนะมากมายก่อนสายเกินแก้ ให้มองถึงการสาธารณะสุขสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าการแพทย์ แต่คนเรามักละเลย เอาล่ะถ้ามันเป็นแล้วต้องรักษารักษาได้ก็รักษา รักษาไม่ได้ก็ต้องรักษา สำหรับผู้เขียนไม่รู้ตัวว่าจะเป็นมะเร็งหรือเปล่า
ถ้าเป็นก็ต้องรักษา แต่ช่วงนี้ก็พยายามที่จะทำให้สิ่งที่หมอแนะนำให้หลีกเลี่ยง หรือถ้าเป็นและหมอรักษาไม่หาย เห็นว่ามันมีทางรอดแน่ แต่ผู้เขียนเห็นจุดอ่อนของมะเร็งคือมันกลัว “ไฟ” จะเป็นยากอะไร ก็เผามันไปพร้อมกับร่างกายเท่านั้นเอง เชื่อว่ามันไม่มีทางเหลือแน่นอน แต่มะเร็งที่จิตนี่สิมันน่ากลัวยิ่งกว่า มันสามารถที่จะติดตัวเราไปได้ข้ามภพข้ามชาติ (ถ้าเชื่อในเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดนะ) ไม่รู้ว่ามะเร็ง โลภ โกรธ หลง มันเกิดตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่การกำจัดมันออกช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน
เหนียวหนึบยิ่งกว่าตังเม แม้แต่ไฟที่สยบมะเร็งต่าง ๆ ในร่างกายได้ แต่ไฟไม่ยักกะเผามะเร็งในใจได้แฮะ เอาไว้จะเล่าวิธีการกำจัดมันที่เรียนรู้มาในโอกาสต่อไป

About เพียรพอเพียง

เขียนอะไรที่อยากจะเขียน เป็นคนชอบเขียนหนังสือ เขียนอะไรไปตามเรื่อง แล้วแต่จะนึกคิดได้ เนื้อหาหลากหลายทั้งธรรมะ ตลกขบขัน ความคิดสร้างสรรค์ วิชาการ ไม่ใช่วิชาการ อาจจะมีบทหน้งละครบ้าง (แต่ยังไม่ทำ)
This entry was posted in My perspective (คิดอย่างข้าฯ-มองกลับมุม). Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s