Daily Archives: June 22, 2011

ย้อนอดีต – ตอนเป็นนักมวย

เป็นตัวเล็กมักจะถูกรังแกจากเพื่อน ๆ ตั้งแต่เข้าเรียนประถม จะบอกว่าเป็นคนขี้ขลาดก็ว่าได้ ไม่กล้าสู้คน เป็นคนขี้อาย รู้สึกไม่กล้าอะไรเลย ทำไมเราต้องเกิดมาเป็นคนเช่นนี้ มีบางครั้งถูกรังแกก็สู้บ้างแต่หนีเป็นส่วนใหญ่ การถูกรังแกไม่ว่าจะย้ายไปโรงเรียนไหนก็โดน โดยเฉพาะเรียนโรงเรียนกันทรลักษณ์ ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเราต้องโดนรังแกทั้งที่เราไม่ได้ทำความเดือดร้อนให้ใครเลย หรือเพราะเราเป็นคนไม่สู้คนก็เลยโดนรังแกอยุ่เรื่อย ๆ หลังจากย้ายโรงเรียนมาอยู่ที่ศรีสะเกษวิทยาลัยและพักอยู่วัด ก็เป็นที่รู้กันว่าเด็กวัดมาจากหลากหลายแหล่ง การทะเลาะเบาะแว้งกันเป็นเรื่องธรรมดา ก็คิดที่จะสู้คนบ้าง สิ่งแรกที่ต้องทำคือการเตรียมร่างกาย มีการออกกำลังกายโดยวิ่งตอนเช้า ซ้อมเตะกระสอบ ซ้อมมวยกับเด็กวัดด้วยกัน การทะเลาะกันก็เกิดขึ้นเสมอ เรามักจะสู้กับเด็กที่โตกว่าเสมอ ๆ แต่ก็ดีเด็กสมัยก่อนเมื่อเขม่นกันก็ท้ากันไปต่อยหลังวัดหรือหลังโรงเรียน ต่อยแล้วก็เลิกกันไป อาจจะจมูกแตกบ้าง ปากแตกบ้างก็ไม่เป็นไร สุดท้ายก็เป็นเพื่อนกัน ได้มีโอกาสกลับบ้านไปเที่ยวงานวัดกับเพื่อนอีกคนหนึ่ง ไอ้กลุ่มที่ชอบรังแกก็มาเจอกันอีกในงานวัด เข้ามาหาเรื่องเช่นเคย กลุ่มนี้มาเป็นสิบ แต่เรามาแค่สอง ใจดีสู้เสือก็บอกเขาว่าชกก็ชกแต่ต้องตัวต่อตัวนะ พอมันบอกว่าตกลงเท่านั้นเองหมัดขวาของเราก็เข้าที่ปากมันทันที (เพราะเราถือว่าชกก่อนได้เปรียบ) เพื่อนกลุ่มนั้นก็เข้าจะมารุมก็มีการทำอะไรกันเล็กน้อย ผู้ใหญ่ก็มาแยก แยกย้ายกันไป … Continue reading

Posted in Back to the past - ย้อนอดีต, Myself (ข้าฯเอง) | Leave a comment

จ้องหาเรื่อง

นอกจากงานประจำที่ต้องทำไม่ให้บกพร่องแล้ว งานบ้านก็ต้องไม่บกพร่องด้วย กลับบ้านต้องพาภรรยาไปเสริมสวย (ตัดผม) ร้านเสริมสวยในเมือง (ทำไมต้องในเมือง?) จริง ๆ ไม่เสริมก็สวยที่สุดในโลกอยู่แล้ว เป็นร้านตัดผมใหญ่ อยู่แถว ๆ นิกโก้ (ถิ่นเก่าเคยผ่านไปบ้างสมัยยังหนุ่ม) ไม่ได้เข้าไปในร้านด้วยแต่นั่งรอข้างนอกแถวนั้นแหละ เห็นคนเข้าออกหลายคนเขาคงทำรายได้ดีไม่น้อย ทำไมต้องเป็นร้านใหญ่ ๆ อย่างนี้ถึงมีคนเข้า คงไม่แตกต่างอะไรที่คนเข้าศูนย์การค้าแม้ว่าสถานที่จะไกล หรือใกล้แค่ไหน โรคตะวันตกได้ระบาดเข้าสู่ตะวันออกแล้ว สัญญานแห่งหายนะกำลังคืบคลานเข้ามา แล้วเศรษฐกิจพอเพียงจะใช้ได้เมื่อไหร่หนอ ! นั่งไปก็คิดไป ดูคนไป ซึ่งมีหลากหลายตั้งแต่ขาว อ้วน ดำ สูง ดูให้ดีช่างเป็นความงดงามของชีวิตที่ประกอบไปด้วยความหลากหลายทางชีวภาพ มีร้านขายของกินที่เป็นรถเข็ญหลายเจ้า ตั้งแต่ย่างเนื้อเครื่องในด้วยชายหนุ่มน้อยคนเดียว (น่าจะยังไม่มีครอบครัว) ร้านขายอาหารเนื้อสัตว์ที่เป็นอาหารประเภทแห้ง (ไม่ใช่ต้ม) ร้านขายส้มตำ พร้อมไก่ย่าง หลากหลายอาชีพเข้ามาซื้อของ … Continue reading

Posted in Anything (สัมปะปิ-ไร้สาระ) | Leave a comment

เกาลัดลูกแรก

จากการไปเยี่ยมปราชญ์ชาวบ้าน คุณลุงไสว ศรียา มีต้นไม้หลายต้นในพื้นที่ ๔ ไร่ของคุณลุง ก็เป็นต้นไม้ที่เห็นกันทั่วไป แต่ต้นไม้ต้นหนึ่งซึ่งเราไม่มี เพราะเราเป็นคนเสาะแสวงหาต้นไม้แปลก ๆ มาไว้ในสวน ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้จากภาคเหนือ ภาคกลาง (อันนี้หาไม่ยาก) จากภาคอีสาน รวมทั้งภาคใต้ แม้แต่ต้นไม้เมืองนอกก็ไม่เว้น ในที่นี้คงจะพูดถึงเกาลัด แต่พอพูดถึงเกาลัดก็อดนึกถึงตอนไปอังกฤษไม่ได้ อากาศหนาวมากขณะเที่ยวชมลอนดอน โดยเฉพาะแถวสะพาน Tower bridge in London จะมีการขายเกาลัดคั่วหลายเจ้า จอก (กระดาษ) ละ 2 ปอนด์ เกือบร้อยบาท แพงมาก แต่ก็กินกันแก้หนาว ได้แต่นึกว่าบ้านเราจะปลูกได้หรือเปล่านเพราะเขาว่าเกาลัดเป็นพืชเมืองหนาว เห็นว่าต้นกำเนิดที่ประเทศจีน (ใช่หรือเปล่าก็ไม่รู้) แต่เห็นมีขายในหลายประเทศ ถ้าปลูกในประเทศไทย น่าจะปลูกได้ที่ภาคเหนือบนพื้นที่สูงที่มีอากาศเย็นตลอดทั้งปี หรือเมืองลาวบนพื้นที่สูง … Continue reading

Posted in My writings (งานเขียนของข้าฯ) | 1 Comment

ย้อนอดีต – ตอนเป็นเด็กวัด

จบ ป. 7 จากโรงเรียนกันทรลักษณ์สอบได้ที่ 1 เสียด้วย นึกว่าจะไม่ได้เรียนต่อเสียแล้ว พี่่ชายคนโตจะให้ออกมาเป็นเด็กฝึกงาน แต่เราก็อยากเรียน ขออนุญาตพี่ไปสอบเข้าโรงเรียนศรีสะเกษวิทยาลัย โดยไปกับเพื่อนพร้อมผู้ปกครองเพื่อน ผลการสอบออกมาปรากฏว่าได้อยู่ห้อง ข (ไข่) แปลกใจตัวเองว่าเอะทำไมข้อสอบเราก็ทำได้หมด แต่ทำไมต้องมาอยู่ห้อง ข แทนการอยู่ห้อง ก มารู้ที่หลังว่าห้อง ข คือห้อง KING จึงได้อ้อนวอนพี่ ๆ ขอเรียนต่อ โดยให้สัญญาว่าจะต้องเอาอันดับ 1, 2, 3 มาให้ได้ โปรดติดตามว่าสามารถเอามาได้หรือเปล่า ! ม.ศ. 1 (เทียบเท่า ม. 2 ขณะนี้) ต้องออกจากบ้านแล้ว ตอนแรกก็ไปอยู่กับคนที่เขารับเด็กมาเรียนจากต่างอำเภอ อยู่ได้ประมาณ 1 เทอม … Continue reading

Posted in Back to the past - ย้อนอดีต, Myself (ข้าฯเอง) | Leave a comment

ฉันจะกลับไปทำนา – ตอนได้กลิ่นยาฆ่าหญ้า

ปกติจะออกกำลังกายแต่เช้าโดยการปั่นจักรยานมา 10 กว่าปีแล้ว วันละประมาณ 20 – 30 กม. อย่างน้อย 3 วันต่อสัปดาห์ ตามที่เขารณรงค์ให้ออกกำลังกายกัน วันนี้ก็เช่นเดียวกัน ปั่นไปก็ชอบดูนาข้าวมันช่างให้ความสุขดีแท้ ในขณะผ่านนาข้าวผืนหนึ่งเห็นคนกำลังฉีดยาฆ่าหญ้า พอผ่านเข้าไปใกล้ ๆ ได้กลิ่นหญ้าฆ่าหญ้าทันที (ไม่รู้ว่าเป็นอุปทานหรือเปล่า) แต่น่าจะไม่ใช่ ปกติเราเป็นคนค่อนข้างจะ sensitive พอสมควร ทำให้นึกถึงวันที่ไปงานศพญาติไม่ได้เมื่อ 2 วันก่อน (เสียชีวิตเพราะโรคอย่างอื่น ไม่ใช่เพราะย่าฆ่าหญ้า) แต่ในนั้นก็ได้มีการพูดคุยกันเรื่องคนตายเพราะยาฆ่าหญ้าหลายคน บางคนฉีดยาฆ่าหญ้าในนาตัวเองแล้วไปทำนา พอเท้าเป็นแผลพิษยาก็เข้าไปและก็เสียชีวิต หลายคนไปรับจ้างดำนาก็ต้องมาเสียชีวิตด้วยเงินค่าจ้างอ้นน้อยนิด ขณะนี้ญาติของตัวเองก็กำลังป่วยเท้าบวมเพราะยาฆ่าหญ้า ไม่รู้จะรอดหรือเปล่า ขณะเดียวกันก็ได้ยินญาติสนิทบอกว่าจะต้องกลับไปฉีดยาฆ่าหญ้าที่นา ได้แต่ งง ๆ ๆ แล้วก็ งง … Continue reading

Posted in KonTamNa (คนทำนา), Myself (ข้าฯเอง) | Leave a comment